نخل مرداب

نخل مرداب

مشخصات: اسم علمی نخل مرداب Cyperus alternifolius ، از خانواده cyperaceae میباشد. این جنس ۵۵۰ گونه مختلف دارد که تمام آنها علاقمند به رطوبت زیاد هستند. گونه مورد نظر بومی ماداگاسکار بوده و ارتفاع آن به یک متر می رسد. برگهای نخل مرداب ، خشن، سبز تیره و خطی شکل می باشد. ساقه آن معمولا سخت و در انتها دارای براکته های سبز رگبرگ مانند است که حالت آبشاری دارند، این براکته ها در انتهای ساقه مانند چتر قرار گرفته اند. گل آذین کوچکی در قسمت تحتانی براکته ها از اواسط تا اواخر تابستان ظاهرمی شود که در مراحل اولیه زرد رنگ است و تولید دانه های گرده سفید رنگ می کند و در آخر ، به رنگ قهوهای در می آید. برای نگاه‌داری این گیاه، لازم است گلدان آن را همیشه در یک ظرف حاوی آب قرار دهید.

مراقبت: نخل مرداب به نور معمولی، گرمای متوسط تا زیاد، آبیاری فراوان، رطوبت هوای عادی یعنی ۵۰ تا ۷۰ درصد و خاک قلیایی، احتیاج دارد.

کود: کود مورد نیاز نخل مرداب را میتوان به میزان ۲ گرم در لیتر هر هفته یکبار از اردیبهست تا شهریور ماه ، مصرف کرد.

خاک: مخلوطی از خاک باغچه، تورب و ماسه محیط مناسبی را برای رشد این گیاه فراهم می کند.

ازدیاد: نخل مرداب را میتوان به راحتی، از اواسط بهار تا اوایل تابستان با روش تقسیم بوته، تکثیر کرد. بعد از آبیاری گلدان، گیاه را خارج نمایید و با یک چاقوی تیز، انبوه ریشه ها را به با حداقل ۴ یا ۵ ساقه تقسیم کنید. اگر با دست عمل تقسیم را انجام دهید، صدمه کمتری به ریشه ها وارد می آید. هر قسمت را در گلدانی با قطر دهانه ۹تا ۱۱ سانتیمتر، حاوی کمپوست گلدانی با پایه پیت قرار دهید و کاملا آبیاری کنید. یک روش غیر معمول دیگر، آ ن است که راس گل را همراه برگه های زیر گل با قیچی جدا کنید و در آن و یا کمپوست مخصوص بذر و قلمه مرطوب قراردهید به طوری ساقه آن بر عکس به سمت بالا باشد برگها داخل آب قرار بگیرند. بعد از ریشه دهی، آن را به گلدان منتقل نمائید.

مارانتا

مارانتا

مشخصات: اسم علمی این گیاه Maranta leuconeura ، از خانواده Marantaceae می باشد. این جنس دارای ۲۵ گونه از گیاهان همیشه سبز دائمی است. گونه مذکور بومی برزیل است و ارتفاع آن ۱۵ تا ۲۰ سانتی متر و گسترش آن ۳۰ سانتی متر می باشد. برگهای آن تخم مرغی و سبز روشن با لکه های قهوهای و ارغوانی بین رگبرگهای فرعی بوده و هنگامی که برگ ها به حد بلوغ می رسند به رنگ خاکستری با لکه های تیره در می آیند. واریته دیگر این گونه برگ های سبز روشن دارند که در قسمت مرکزی سبز تیره می شوند و رگبرگ اصلی و فرعی به رنگ عاجی هستند و یا در واریته دیگر ، برگها حاشیه زرد – سبز و قسمت میانی سبز تیره دارند و همچنین رگ برگها به رنگ قرمز می باشند.

مراقبت: مارنتا به سایه تا نور معمولی، گرمای زیاد، آبیاری فراوان، رطوبت هوای ۷۰ تا ۹۰ درصد و خاک کمی اسیدی احتیاج دارد.

کود: کود مورد نیاز این گیاه را می توان به میزان یک گرم در لیتر، هردو هفته یکبار، از اردیبهشت تا شهریور، مصرف کرد.

خاک: مخلوطی از خاک جنگلی، خاک برگ وکمی ماسه برای رشد این گیاه مطلوب به نظر می رسد.

ازدیاد: مارنتا در شرایط رطوبتی بالا رشد خواهد کرد و در زمان تکثیر گیاه باید به این نکته توجه داشته باشید .تکثیر این گیاه به دو روش تقسیم بوته و قلمه گیری، زمانی که گیاه کاملا رشد کرده و انبوه است، می باشد. البته تکثیر از راه تقسیم آسانتر و شانس موفقیت آن بیشتر است. از اواسط تا اواخر بهار خاک را مرطوب کرده و به آرامی گیاه را از گلدان بیرون آورید و به قسمتهای دارای ریشه تقسیم کنید. سپس هر قسمت را در گلدانی با قطر دهانه ۱۱-۹ سانتی متر حاوی کمپوست گلدانی با پایه پیت بکارید و آن را با کیسه پلاستیکی شفاف جهت تامین رطوبت مورد نیاز گیاه بپوشانید و در دمای ۲۱ درجه سانتیگراد، دور از تابش خورشید در شرایط مناسب نوری و در سایه روشن قرار دهید. در روش قلمه گیری از اوایل تا اواسط تابستان، قلمه هایی به طول ۱۰ سانتی متر را جدا کنید ابتدا در پودر هورمون ریشه زایی فرو ببرید و به آرامی در گلدانی با قطر دهانه ۹ سانتی متر حاوی کمپوست بذر و قلمه بکارید و به روش مشابه با روش تقسیم بوته عمل کنید . بعد از دو ماه کیسه را بردارید و تا زمانی که گیاه کامل شود آن را با کود مایع تغذیه کنید. سپس به گلدانی با قطر دهانه ۱۱ سانتی متر حاوی کمپوست گلدانی با پایه پیت منتقل کنید.

عوارض و درمان: هوای تاریک و یا کمبود عناصر غذایی برگها را رنگ پریده می کند و باعث زایل شدن رگبرگها میشود. در این صورت یا گلدان را به محل روشنتر، اما دور از اشعه مستقیم آفتاب ببرید و یا هر دو هفته یکبار تغذیه مصنوعی انجام دهید. زخمهای سفید پنبه ای شکل در محل اتصال دمبرگ به ساقه در اثر فعالیت حشر آفت به وجود می آیند باید هردو هفته یک بار باسم حشره کش نفوذی سمپاشی کنید. شدت نور زیاد، برگها را رنگ پریده می نماید. برای اینکه زیبایی گلدان شما حفظ شود آن را به محل کم نورتری منتقل کنید. در صورتی که مشاهده کردید برگها پژمرده و پیچیده می شوند. احتمال بدهید دمای محیط برای مارنتا سرد است و یا اینکه تشنگی روی آن تاثیر گذاشته است. غبار پاشی در آفتاب هم روی گیاه ایجاد سوختگی می کند.

 

کوردلین

کوردلینا یا کوردلین

مشخصات: اسم علمی کوردیلین Cordyline terminalis ، از خانواده Liliaceaeمی باشد. این گیاه داری ۱۵ گونه از گیاهان همیشه سبز نخل مانند به صورت درختچه و درخت با برگهای بسیار زیبا می باشد .گونه مورد نظر بومی جنوب شرقی آسیا بوده و ارتفاع آن در حدود ۵۰ تا ۱۰۰ سانتی متر است. اینگونه فقط در گلدان کشت می شود. برگهای این گیاه نیزه‌ای و به رنگ سبز تیره و براق با حاشیه قرمز متمایل به ارغوانی است. نگاهداری آنها در آپارتمان به علل کمبود رطوبت اتمسفر در نواحی خشک مشکل میباشد.

مراقبت: گیاه کوردیلین به نورمتوسط، گرمای معمولی تا زیاد، خاک همیشه مرطوب رطوبت نسبی ۷۰ تا ۹۰ درصد، خاک قلیایی احتیاج دارد.

کود: کود مورد نیاز این گیاه رامی توان به میزان ۳ گرم در لیتر هر دو هفته یکبار از اردیبهشت تا آبان مورد استفاده قرار داد.

خاک: مخلوطی از خاک جنگلی و کود حیوانی کاملا پوسیده برای رشد کوردیلین مطلوب است.

ازدیاد: تکثیر این گیاه ممکن است تا حدودی مشکل باشد. زیرا سر شاخه گیاه قبل از زمانی که بیشتر گیاهان را تکثیر می کنید، باید قطع شود. بهتر است تا زمانی که گیاه خیلی بلند نشده، عمل تکثیر را انجام دهید قسمت بالای گیاه را به وسیله قیچی باغبانی به اندازه ۱۰۰تا ۱۵ سانتیمتر، جدا کنید. ابتدا درپودر هورمون ریشه زایی فرو برده و سپس در گلدانی باقطردهانه ۹ سانتیمتر ، حاوی کمپوست مخصوص بذر و قلمه قرار دهید. خاک رابه اندازه کافی مرطوب کنید ولی دقت داشته باشید بیش از اندازه آبیاری صورت نگیرد. قلمه ها را با کیسه پلاستیکی شفاف بپوشانید و دردمای ۲۱ درجه سانتی گراد در شرایط نور مناسب و کافی نگاه دارید. زمانی که ریشه دهی انجام شد، یعنی بعد از چند هفته ، قلمه هارا از زیر پوشش در آورید و هریک را به تنهایی در گلدانی با قطردهانه ۱۱ تا ۱۳سانتیمتر، حاوی کمپوست با پایه پیت قرار دهید.

عوارض و درمان: اصولا گیاهان زینتی رنگین برگ، احتیاجات نوری بیشتری دارند. اگر دید برگهای گیاه کوردیلین بی رنگ هستند، حتما نور محیط کافی نیست. لکه های قهوه ای روی ساقه ها و زیر برگها توسط حشرات آفت ایجاد میشوند. اگر ماهی یکبار با حشره کش نفوذی سمپاشی کنید علایم بر طرف می گردند. دیسکهای قهوه ای زیر برگ و روی ساقه هم نتیجه فعالیت حشره آفت است در صورتی که مشاهده کردید برگها چروکیده وخشک می شود، گیاه را به محل خنک تری ببرید و آن را غبار پاشی کنید زیرا به نظر می رسد هوا برای رفع این معضل غبار پاشی کنید و به زیر گلدانی سنگر یزه دار اضافه کنید. برگهای زرد و تا رعنکبوتی کوردیلین را با سم کنه کش، آغشته کنید تا علائم فعالیت کنه قرمز بر طرف شود.

کروتون

کروتون

کروتون با نام عملی Codiaeum variegatum از خانواده Euphorbiaceae بومی کشورهای هند، سریلانکا، اندونزی، مالزی و جزایر موجود در غرب اقیانوس پاسیفیک است. برخی از نمونه‌های این گیاه که در محیط بومی خود وجود دارند در واقع درختچه‌هایی هستند که تا حدود 3 متر رشد می‌کنند و برگهایی بزرگ، ضخیم، چرمین و براق دارند . البته نمونه‌هایی که در خارج از محیط بومی و در گلدان نگهداری می‌شوند گیاهان گلدانی به ندرت به این ارتفاع می‌رسند.

 

طول برگها در نمونه‌های مختلف این گیاه 5 الی 30 سانتیمتر و عرض برگها از 0.5 تا 8 سانتیمتر متغیر است. گل آذین خوشه‌ای است و 8 الی 30 سانتیمتر طول دارد. گلهای نر و ماده به شکل جداگانه بر روی گل آذین قرار دارند. گلهای ماده زرد رنگ است و گلبرگ ندارند. میوه‌ها در صورت تشکیل شدن ، ار نوع کپسول به قطر 9 میلیمتر هستند و سه بذر به قطر 6 میلیمتر دارند. گیاه دارای شیره است که در صورت قطع برگ و یا زخمی شدن ساقه به بیرون سرازیر می‌شود. علت اصلی جذاب بودن این گیاه برگهای رنگین و زیبای آن است که در نمونه‌های مختلف این گیاه طرح و رنگهای موجود در پهنه برگ متفاوت است. البته برگهای جوان سبز هستند و با گذشت زمان بر روی آنان لکه‌های رنگین بوجود می‌آید. شرایط نگهداری این گیاه مشکل است و نکاتی که به نگهداری بهتر این گیاه زیبا کمک می‌کند عبارت است از:

آبیاری: کروتون به آب فراوان نیاز دارد. نباید سطح خاک گلدان خشک شود. بنابراین معمولا 4-3 بار در طی هفته در تابستان و 2-1 بار در طی هفته در زمستان گیاه را آب دهید. بهتر است در زمستان از آب ولرم استفاده شود. البته از باتلاقی شدن خاک گلدان جلوگیری کنید. در صورت آبیاری بیش از اندازه ساقه گیاه می پوسد و برگها می ریزند. بنابراین در فاصله دو عمل آبیاری صبر کنید تا سطح خاک خشک شود. در تابستان عمل غبارپاشی را به شکل روزانه و در زمستان هفته‌ای یک مرتبه این عمل را انجام دهید. البته هنگامی گیاه را غبارپاشی کنید که نور مستقیم خورشید بر گیاه نتابد. در غیر اینصورت لکه های قهوه‌ای رنگی بر روی گیاه ظاهر می‌شود.
دما: برای رشد بهینه گیاه بهتر است تا دمای محیط ثابت نگه داشته شود. دمای 27 درجه سانتیگراد در تابستان و حداقل 15 درجه در زمستان بهترین است و اگر دما به شکل ثابت 20 درجه باشد گیاه بهترین رشد را خواهد داشت. اگر در محیط تعییرات شدید درجه حرارت وجود داشته باشد، برگها در سراسر ساقه گیاه خواهند ریخت و اگر محیط سرد و خشک باشد برگهای موجود در قسمت پایین گیاه خواهند ریخت. حتی وجود یک شب سرد می‌تواند منجر به ریزش برگهای گیاه شود.
نور: گیاه کروتون به نور فراوانی نیاز دارد اما نور مستقیم و شدید آفتاب به گیاهان جوان آسیب وارد می‌اورد. نور محیط یکی از عوامل تاثیر گذار در نحوه ظهور لکه‌های موجود در روی برگها و رنگ اینلکه ها است. اگر برگها کمرنگ شوند و لکه‌ها محو شوند نشانه نور کم محیط است و گیاه را به محل پرنور تری منتقل کنید.
خاک: این گیاه به خاکی غنی، مرطوب اما با زهکش خوب نیاز دارد. بهترین خاک برای این گیاه مخلوطی از سه قسمت مساوی خاک برگ، خاک باغچه و ماسه شسته نرم است. کف گلدان باید مقداری سنگ ریز یا سفال شکسته قرار دهید تا آب اضافه به خوبی از گلدان خارج شود. اگر برگهای جوان گیاه ریز و کم رشد هستند گیاه به تغذیه مصونوعی نیاز دارد. برای تغذیه این گیاه می‌توان از کودهای مخصوص گیاهان زینتی در فصلهای بهار و تابستان استفاده کرد.
تکثیر: از قلمه ساقه استفاده می شود. اگرچه برخی می‌گویند که قلمه این گیاه در آب هم ریشه دار می‌شود اما استفاده از بستر کاشت خاکی توصیه می‌شود. برخی از پرورش دهندگان هم بعد از تهیه قلمه به مدت 24 ساعت آنان را در آب می‌گذارند تا به خوبی آب جذب کرده و سپس قلمه را در بستر خاکی می‌کارند. قلمه به طول15-10 سانتیمتر تهیه می‌شود و بجز دو برگ انتهای قلمه بقیه برگها جدا می‌شوند. بستر کاشت را می‌توان از شن و یا ترکیب شن و خاک برگ و یا خاک برگ و پیت موس و یا هر ترکیب سبک دیگری انتخاب کرد. حداقل یک گره (نواحی برجسته روی ساقه که محل درامدن برگها هستند )باید در زیر خاک قرار گیرد و گلدان محتوی قلمه ها را در مکانی سایه و به دور از نور آفتاب قرار دهید. خاک را باید همواره مرطوب نگهداشت. این مسئله در ریشه زایی قلمه ها بسیار اهمیت دارد. برای حفظ رطوبت محیط نیز میتوان یک کیسه پلاستیکی شفاف را بر روی گلدان محتوی قلمه ها قرار داد و گاهی قلمه ها را غبارپاشی کرد تا درصد رطوبت محیط در اطراف آنان افزایش یابد.دمای مناسب نیز25-21 درجه سانتیگراد است. اگر شرایط محیطی مناسب باشد در حدود 8-6 هفته بعد از قرار دادن قلمه ها در بستر کاشت، شاهد ریشه زایی آنان خواهیم بود. زمانی که برگهای جدید شروع به رشد کردند می‌توان اقدام به تعویض گلدان گیاهان جوان کرد. همچنین گاهی در کنار گیاه مادری پاجوشهایی تشکیل می‌شود که می‌توان آنان دز زمان تعویض گلدان، از گیاه اصلی جدا نمود و در گلدانی مستقل کاشت.
مشکلات: از آفات این گیاه می‌توان به کنه تار عنکبوتی، شپشکهای گیاهی و شپشکآرد آلود و لارو حشرات مختلف اشاره کرد. فعالیت کنه تار عنکوتی موجب زرد و لکه‌دار شدن برگها می‌شود . برگها می‌ریزند و تحت شرایطی که آلودگی شدید است حتی گیاه از بین می‌رود. شپشکها موجب ضعیف و زرد شدن گیاه می شود همچنین عسلک تولید می‌کند که موجب چسبناک شدن برگها می‌شوند . برای آفات اگر تعداد انها کم است می‌توانبا کمک تکه پارچه ای مرطوب آنان را از سطح گیاه حذف کرد در غیر اینصورت از سموم سیستماتیک باید استفاده کرد. از عوامل بیماریزا نیز می‌توان به گال ساقه و پوسیدگی ریشه اشاره کرد. این بیماریها زمانی که رطوبت محیط گلدان بالا است و یا بر اثر زهکش بد خاک و آبیاری بیش از اندازه، بستر گیاه خیس و غرقاب باقی می‌ماند بیشتر ظهور می‌کنند.  از مواد براق کننده برگ گیاهان برای کروتون استفاده نکنید. بهتر است هفته‌ای یک مرتبه با پارچه‌ و یا اسفنج برگها را تمیز کنید. اگر بر روی برگها لکه‌های قهوه‌ای رنگی ظاهر شوند و برگها بریزند این مسئله نشانه هوای آلوده است. شیره این گیاه سمی است و می‌تواند موجب بروز اگزما و یا دیگر حساسیتهای پوستی در برخی افراد شود.

 

 

کالادیوم(فیل گوش)

کالادیوم ( فیل گوش)

نام علمی : Caladium bicolor

نگهداری کالادیوم آسان است ولی کاشت کالادیوم چندان آسان نیست زیرا بیشترین مراحل رشد خود را بایستی تحت شرایط گلخانه سپری کند. این گیاهان برگهایی به بار می آورند که به طرزی جذاب و غیر معمولی رنگ آمیزی شده اند. هیچ گیاهی نمی تواند در ترکیب رنگها با کالادیوم رقابت نماید. دوام برگها زیاد نیست و تکثیر آنها از طریق تقسیم ساقه های زیرزمینی می باشد.کالادیوم هایی که طول قامتشان به ۳۰ تا ۳۸ سانتیمتر می رسد از کپه ای از بافت های متورم و پیاز شکل که به آنها ” قارچ دنبلان” نیز گفته می شود می رویند.

گونه های مشهور کالادیوم:

۱)     C. bicolor  : دارای برگهای با حاشیه سبز و مرکز قرمز.

۲)    C. xhortulanum : دارای برگهای حاوی هاله هایی از رنگ های قرمز، سفید و سبز.

۳)    C. humboldtii : یک گونه مینیاتور است.

مشخصات گیاه کالادیوم:

همانطور که ذکر شد این گیاه از خانواده آراسه (Araceae) می باشد و مبدا آن برزیل و گینه است. گلهای کالادیوم به صورت اسپات های سبز شده، سنبله گل را می پوشانند. از نظر نور این گیاه به روشنایی کامل نیاز دارد البته دور از اشعه مستقیم آفتاب. اواخر زمستان برای کاشت این گیاه زمان مناسبی می باشد و از نظر تغذیه، گیاه کم توقعی است.

آبیاری کالادیوم:

آبیاری : تا زمانیکه برگ دارد ( بعضی مواقع فقط ریشه را نگهداری می کنیم) گیاه را همیشه مرطوب نگهدارید. غبار پاشی برای این گیاه مضر است.

تامین رطوبت دائمی و پایدار : همان طور که ذکر گردید اگر چه کالادیوم احتیاج به رطوبت شدید دارد ولی غبار پاشی، به برگها صدمه وارد می کند. جهت تامین فاصله بین دو گلدان با پیت یا خزه مرطوب متراکم پر شده و در زمان آبیاری خزه ها را نیز با میزان های آب مرطوب نمایید.

تکثیر کالادیوم :

روش تکثیر کالادیوم از طریق جدا کردن ساقه زیرزمینی می باشد.

نکاتی در مورد کالادیوم:

اگر رشد ضعیف و برگها ریز هستند: نور کافی نیست و گیاه  باید به محل روشن تری منتقل شود و یا احتیاج به تغذیه مصنوعی دارد.

اگر برگها شکاف بر می دارد: گیاه را از محل شلوغ دور نمایید و همچنین به جا ماندن رطوبت وقطرات آب روی برگها می تواند عامل این عارضه باشد.

اگر کله های قهوه ای در وسط برگها نمایان شده : مواد براق کننده شیمیایی یا آفتاب مستقیم عامل آن می باشد.

اگر برگها چروکیده و خشک می شوند: علت گرمی هوا یا تشنه بودن گیاه است.

اگر حاشیه برگ قهوه ای و چین و چروک دار می گردند: علت سردی هوا است.

فیکوس بنجامین

فیکوس بنجامین

مشخصات: اسم علمی این گیاه Ficus benjamina ، از خانواده Moraceae می‌باشد. این جنس ۸۰۰ گونه از گیاهان خزان کننده وهمیشه سبز به شکل درخت، درختچه و بالارونده دارد. گونه بنجامین ، بومی هندوستان بوده و ارتفاع آن در طبیعت حدود ۲ متر است. شاخه ها حالت آبشاری و برگ های آن به شکل بیضوی و نوک تیز می باشند .برگها هنگام جوانی سبز روشن هستند و به مرور به رنگ سبز تیره در می آیند.

مراقبت: فیکوس به نور کم تا متوسط، گرمای زیاد، خاک همیشه خیس ، رطوبت هوای ۵۰ تا ۷۰ درصد و خاک قلیایی احتیاج دارد.

کود: کود مورد نیاز این گیاه را می توان ۳ گرم در لیتر، هر دو هفته یکبار، از اواخر زمستان تا مهر، مورد استفاده قرار داد. در هنگام زمستان هر گز نباید کود مصرف کرد.

خاک: خاک جنگلی یا مخلوطی از خاک برگ ، خاک معمولی و ماسه برای فیکوس مناسب است.

ازدیاد: فیکوس بنجامین را میتوان از اواسط بهار تا اوایل تابستان تکثیر کرد. البته این کار صبر و حوصله فراوان می خواهد. قلمه ای انتهایی ساقه را به طول ۸ تا ۱۰ سانتیمتر با قیچی باغبانی جدا کنید و در پودر هورمون ریشه زایی فرو ببرید و تک تک در گلدانی با قطر دهانه ۶ سانتیمتر، حاوی کمپوست مخصوص بذر و قلمه قرار دهید و با کیسه پلاستیکی بپوشانید. این در صورتی است که محیط خیلی خشک باشد. افتادن ناگهانی برگ، علامتی برای روبه نابودی رفتن یا و اشکالی در عمل تکثیر است. اگر ریشه دهی سالم و مناسب انجام شد، قلمه ها را در گلدانی با قطر دهانه ۱۱ تا ۱۳ سانتیمتر حاوی کمپوست گلدانی با پایه پیت بکارید.

عوارض و درمان: اگر مشاهده کردید برگهای فیکوس، رنگ پریده شدند و لکه های قهوه ای زیر برگها و روی ساقه وجوددارند، با یک حشره کش نفوذی لکه ها را خیس کنید تا هر دو هفته یک بار، گیاه را سمپاشی نمائید تا علایم برطرف گردد. لکه های پهن و آبکی وسیاه روی برگها نشانه بیماری قارچی روی فیکوس است. لکه های موجود را با آب و صابون خیس کنید. آبیاری زیاد از حد و باتلاقی شدن خاک، برگها را زرد کرده ومی ریزاند .تار عنکبوتی شدن سطح زیر برگها هم حاصل فعالیت کنه قرمز می باشد. با سمپاشی توسط کنه کش و یا حشره کش نفوذی ، علایم رابر طرف کنید هوای گرم و خشک محیط، می تواند باعث خشکی و شکنندگی برگها شود. اگر هم دیدید برگهای جدید ریز هستند، یا گلدان را بزرگتر کنید یا به تغذیه مصنوعی بپردازید.

فیکوس

نام علمی : FICUS ELASTICA

خانواده : MORACEAE - موراسه

بومی منطقه : آسیای استوایی ، شمال و جنوب هند و اندونزی

نام های دیگر : فیلتوس , rubber fig , rubber bush,bali,rubber plant



گیاهی است از خانواده موراسه که در اصل زادگاهش آسیای استوایی است در هوای آزاد ارتفاع آن به 30 متر می رسد . گیاهی که جواب

خوبی به شرایط آپارتمان میدهد . برگها پهن و براق و چرمی با نوک تیز و به صورت متناوب در طول ساقه میرویید با ریزش برگهای پیر در

قاعده ساقه گیاه حالت بد منظر به خود می گیرد که در این حالت میتوان آن را از نزدیکی سطح خاک قطع کرد تا گیاه جوان گردد .

این درختچه زیبا معمولاً در محیط گلخانه ای و آپارتمان ها نگهداری می شود و برگهای آن به رنگهای سبز و ابلق دیده می شود . این گیاه

اغلب بخشی از زندگی خود را روی گیاهان دیگر می گذراند . منبع کائوچوی هندی یا آسامی است . این درختچه زیبا در اغلب نقاط ایران

بصورت گلخانه ای کاشته می شود ولی در مناطق جنوبی کشور براحتی در فضای باز رشد می کند . این گونه علاوه بر ایران در کشورهای

هندوستان و آس ام نیز می روید . فیکوس دارای واریته های مختلفی است که از میان آنها می توان به واریته های Ficus elastica ' Decora' و

Ficus elastica ' Variegata' اشاره کرد.

فیکوس برگ درشت به عنوان یك درخت کند رشد جهت کاشت در محوطه های چمن کاری شده بسیار مناسب است .


ارتفاع این گیاه میتواند به 30-40 متر و به ندرت تا 60 متر بلندی برسد با تنه پهن وعریض تا 2 متر قطر و ریشه های هوایی آن در خاک کمک

و پشتیبانی شاخه های سنگین است. برگ های آن بیضی شکل و براق و اندازه آنها 10-35 سانتی متر در طول و 5-15 سانتی متر در عرض

میشود؛ اندازه بزرگترین برگ در گیاهان جوان گاهی تا 45 سانتی متر میشود


نور :

اگرچه در سایه هم میتواند خود را زنده نگهدارد ولی رشد آن مطلوب نمی باشد از معرض نور مستقیم آفتاب در امان نگهدارید .به نور کامل

نیاز دارد .


آبیاری :

اجازه دهید سطح خاک در بین دو آبیاری خشک شود آب زیاد از اندازه به گیاه آسیب میرساند . این گیاه نسبت به خشکی مقاوم است .

در تابستان هفته ای دو بار و در زمستان هفته ای یکبار کافی است .


خاک:

بهترین خاک خاک لوم است مخلوطی از برگ پوسیده و کود حیوانی و خاک رس ( خاک باغچه )


تکثیر :

گرفتن قلمه حداقل با یک برگ در بهار و ریشه دار کردن آنها در درجه حرارت 24 تا 27 درجه سانتیگراد البته در بهار معمولا همه قلمه ها

ریشه می دهد .


نگهداری:

فیکوس برگ درشت به سرما حساس بوده و تا دمای مینیمم ۵ - ۱۸ درجه سانتی گراد را تحمل می کند . این گیاه جهت رشد مناسب به

هوای کاملاً آفتابی یا نیمه آفتابی و خاک حاصلخیز و دارای زهکشی قوی نیاز دارند . گیاهان گلدانی دارای نیاز آبی متوسطی هستند ولی

در زمستان به آب خیلی کمی احتیاج دارند . نهال های آن در سال های اول کاشت ، نیاز به قیم دارند .


تکثیر:

ازدیاد آن به وسیله کاشت قلمه های برگ تک جوانه ای یا نوک شاخه یا خوابانیدن هوائی در تابستان انجام می شود .


نکته گیاه پزشکی :

گلدان گیاه مریض را هرگز عوض نکنید چون باعث از بین رفتن گیاه می شود .

شفلرا

شفلرا

مشخصات: اسم علمی این گیاه Schefflera actinophylla ،از خانواده Araliaceae میباشد. این جنس از ۲۰ گونه گیاهان استوایی و استوایی همیشه سبز، درختی ودرختچه ای تشکیل یافته است. گونه مورد نظر بومی استرلیا بوده و ارتفاعی در حدود یک تا ۲ متر وگسترشی در حدود ۷۰تا ۱۰۰ سانتی متر دارد. گیاه شفلرا رشد آهستهای داشته وتک ساقه ای می باشد. برگهای مرکب و پنجهای این گیاه از پنج برگچه مستطیلی –تخم مرغی تشکیل شده و به رنگ سبز براق است.

مراقبت: شفلرا به سایه تا نور متوسط، حرارت معمولی، خاک همیشه خیس، رطوبت ۵۰ تا ۷۰ درصد وخاک قلیایی احتیاج دارد.

کود: کود مورد نیاز این گیاه را میتوان به میزان ۳ گرم در لیتر، هردوهفته یکبار ، از فرودین تا مهر ماه، مورداستفاده قرار داد.

خاک: مخلوطی از خاک باغچه با کمی خاک برگ ، برای رشد ونمو این گیاه مناسب است.

ازدیاد: این گیاه را می‌توانید از اواسط تا اواخر بهار، از طریق کشت بذر ، قلمه های انتهایی ساقه و یا قلمه های ساقه ای تکثیر کنید. بذرها را به صورت پراکنده، در سینی بذر حاوی کمپوست بذر و قلمه بکارید و در دمای ۲۰ درجه سانتیگراد نگاه دارید زمانی که نهالهای بذری به طول ۵/۲ تا ۴ سانتیمتر رسیدند، آنها را بیرون آورده و هر یک را در گلدانی با قطر دهانه ۶ سانتیمتر و حاوی کمپوست گلدانی بکارید و در نور مناسب و کافی قرار دهید در روش قلمه گیری ، قلمه هایی را به طول ۸ تا ۱۰ سانتیمتر، با قیچی باغبانی جدا کنید. انتهای آنها را در پودر هورمون ریشه زایی فرو ببرید و هر یک را در گلدانی با قطر دهانه ۶ تا ۹ سانتیمتر ، حاوی کمپوست بذر و قلمه بکارید و قلمه را با کیسه پلاستیکی شفاف بپوشانید. دما را روی ۲۱ تا ۲۴ درجه سانتیگراد تنظیم کرده و قلمه ها را دور از تابش مستقیم خورشید بگذارید. خاک باید مرطوب باشد اما خیس بودن زیاد از حد خاک هم باعث فساد ریشه می شود. پس از یک ماه که ریشه دهی انجام شد، کیسه پلاستیکی را از روی قلمه بردارید. سپس گیاه را به گلدانی با قطر دهانه ۱۳ سانتیمتر حاوی کمپوست گلدانی منتقل کنید.

عوارض و درمان: اگر زخمهای پنبه ای شکل سفید رنگ روی دمبرگهای شفلرا مشاهده کردید، هر دو هفته یکبار با سم حشره کش نفوذی آن را سمپاشی کنید تا علایم بر طرف گردد. همچنین اگر لکه های قهوه ای روی ساقه، دمبرگ و سطح زیرین برگها به وجود آمد زیر برگها رابا سم حشره کش نفوذی سمپاشی نمائید. برگهای بد شکل و چسبناک همراه حشرات سبز روی آنها نیز معرف فعالیت یک نوع حشره آفت روی گیاه است. با سمپاشی هفتگی علایم را برطرف کنید. ساقه های دراز ومنحرف شفلرا در اثر هوای خیلی گرم به وجود می آید. گلدان را به محل خنکتری ببرید اما غبار پاشی نکنید. تشنگی مفرط می تواند گیاه را پژمرده و برگها را آویزان کند. در صورتی که کمبود عناصر غذایی داشته باشیم برگها رنگپریده و زرد میشوند و همچنین آبیاری بیش از حد باعث زردی و ریزش برگها می گردد.

شاهپسند درختی

	شاهپسند درختی با نام علمی Lantana camara، که با عناوین پرچم اسپانیا و لانتانا غرب هند نیز شناخته می شود ، یک گونه گیاه گلدار در خانواده شاهپسند (Verbenaceae) بومی مناطق گرمسیری آمریکا است.
	شاهپسند درختی به عنوان یک گیاه زینتی و بعضاً گونه مهاجم در بسیاری از مناطق گرمسیری و استوایی در نظر گرفته شده است.
	طیف بومی Lantana camara شامل مکزیک ، آمریکای مرکزی ، آنتیل بزرگ ، باهاما ، کلمبیا و ونزوئلا است. بعضی اعتقاد بر این دارند که این گیاه بومی پایین دره ریو گراند تگزاس در ایالات متحده است. ولی هم اکنون در مناطق گرمسیری و گرم در سراسر جهان یافت میشود. در ارتفاعات کنیا در بسیاری از مناطق با حداقل بارندگی رشد می کند.
	Lantana Camara همچنین گونه ای مهاجم است و مناطق زیادی را در هند ، استرالیا و آفریقا تحت پوشش گرفته است.
	این واریته دارای گل‌های دو رنگ صورتی، زرد و بسیار زیبا می‌باشد که اواخر بهار تا اواخر پائیز ظاهر می‌شوند.
	این گونه اتا ۶ فوت (۱/۸ متر) بلند میشود و ممکن است در عرض نیز بسیار گسترده شوند. برخی از ارقام قادر به بالا رفتن از دیواره ها تا ارتفاع بیشتر تا ۸ فوت (۲/۴ متر) می باشند. دارای برگ هایی به طول (۵-۱۲/۷ سانتی متر) و عرض (۲/۵-۵ سانتی متر) با لبه های دندان گرد شده می باشد. ساقه ها و برگ ها با موهای زبر پوشانده شده و عطر ناخوشایندی هنگام خرد کردن منتشر می کنند.
	مکان آفتابی، مخلوط خاکی شامل خاک پیت، لوم و ماسه که به آن سوپرفسفات، سولفات پتاسیم و پودر سنگ آهک اضافه شود. حداقل دمای قابل تحمل آن ۱۰ درجه سانتی‌گراد است.
	در آخر زمستان می بایست شاخه‌های خشک و یا اضافی را که فرم گیاه را به هم ریخته حذف نمایید.
	خاک و محیط با رطوبت کم برای این گیاه ترجیح داده می شود. بسیار مقاوم در برابر خشکسالی است.
	عصاره متانولی Lantana camara برگ نشان داده شده التیام زخم های معده و همچنین جلوگیری از توسعه زخم اثنی عشر در موش است. عصاره برگ تازه ، ضد باکتری و به طور سنتی در برزیل به عنوان تب بر ، ضد نفخ و در درمان سیستم تنفسی استفاده می شود.
	تکثیر آن از طریق کاشت بذر در دمای ۱۸-۱۶ درجه سانتی‌گراد در بهار و یا قلمه‌های نیمه رسیده در فصل تابستان امکان‌پذیر است.
	در بعضی موارد مسمومیت و بیماری حیوانات پس از مصرف این گیاه گزارش شده است. شاخ و برگ آن دارای سمیت کبدی است و حساسیت به آن در حیوانات علف خوار مانند گوسفند ، بز ، گاو و اسب بیشتر است.

سیکلامن

 

سیکلامن یا نگونسار

مشخصات: اسم علمی گیاه نگونسار Cyclamen persicum ، از خانواده Primulaceae می باشد. این جنس دارای ۱۵ گونه مختلف از گیاهان غده دار است که به صورت وحشی در کشورها و جزایر مدیترانه ای یافت می شود. گونه موردنظر ما، بومی کشورهای شرقی مدیترانه ای و ایران است. ارتفاع آن به ۱۵ تا ۲۵ سانتی متر می رسد. گلهای آن معمولا در اوایل بهار ظاره می شوند. سیکلامن برگهای کروی، قلمی شک و سبز تیره دارد. در بعضی واریته ها لکه های نقره‌‌ای رنگ روی برگها به چشم می خورد. گلهای معطری به طول ۵/۲ تا ۳ سانتی متر و به رنگ صورتی، قرمز، ارغوانی و سفید دارد.

سیکلامن گیاهی علفی دائمی است که بخش پایینی ساقه (هیپوکوتیل) آن در نزدیکی سطح خاک قطور شده و تشکیل ژوخه (غده) میدهد. برگها به طور مستقیم از این ژوخه بیرون می‌آیند. ژوخه ممکن است تخم‌مرغی شکل با پهن و گرد باشد.از نظر گیاهشناسی این گیاه تک لپه‌ای کاذب است و تنها یک لپه در رویان آن توسعه می‌یابد.

سیکلامن یک محصول مهم گلخانه‌ای است که در فصل زمستان به بازار عرضه میشود. نگهداری آن در منازل نیازمند مراقبت بیشتری است.

گلدهی: این گیاه در زمستان گل میدهد. اگر بذر را اواخر تابستان امسال کشت کنید زمستان سال بعد گل میدهد. (۱۴ تا ۱۶ ماه بعد از کشت بذر گلدهی اتفاق می‌افتد) البته روشهای نوین دوره رشد را میتوانند به ۸ ماه کاهش بدهند.

توجه پزشکی: هیچ قسمتی از گیاه خوراکی نیست و خوردن آن موجب مسمومیت میشود.

نیازها و مراقبت: به طور کلی سیکلامن به هوای خنک و مرطوب نیاز دارد. دمای شبانه مورد نیاز این گیاه معمولا حدود ۱۰ تا ۱۵ درجه است. (برای همین وقتی به منزل منتقل میشود و دمای شبانه در منازل در زمستان معمولا بالای ۲۰ درجه است و لذا گیاه دچار مشکل میشود. برای همین در منزل باید در محلی قرار داد که دمای شبانه گرم نبوده و سرد هم نباشد) دما هیچگاه نباید بالای ۲۵ درجه باشد.

دمای بالا و کوددهی زیاد منجر به عدم گلدهی میشود. دمای خیلی کم و کود دهی کم نیز منجر به گیاهی نمو نیافته با دم‌گلهای طویل میشود.

نور: از فروردین تا مهر ماه باید با ایجاد سایه از شدت نور کاسته شود و پس از آن نیز در معرض نور خیلی شدید قرار نگیرد.

تهویه هوا: تهویه هوا برای این گیاه ضروری است چون از هوای خفه بیزار است. برای همین در گلخانه‌های تولیدی معمولا زیر گلدان سیکلامن یک گلدان خالی را به صورت معکوس به عنوان پایه قرار میدهند تا گیاه در ارتفاع بیشتری قرار بگیرد و گلدانها را طوری میچینند که برگهای گیاهان به هم دیگر برخورد نکند و بین دو گلدان فضای کافی برای گردش هوا وجود داشته باشد.

آبیاری: آبیاری متوالی مفید است ولی آب نباید ته گلدان و پای گیاه انباشته شود که منجر به پوسیدگی میشود. از آبهای آهکی نباید استفاده شود چون باعث ایجاد لکه‌های سفید روی برگها میشود که منجر به زخمی و خراب شدن برگها میشود.

pH: بین ۵ تا ۶ برای این گیاه مناسب است.

کود: کود مورد نیاز گیاه نگونسار را میتوان به میزان ۳ گرم در لیتر ، هر هفته یکبار در تابستان و دو هفته یکبار در زمستان مورداستفاده قرار داد.

خاک: مخلوطی از خاک برگ و ماسه برای رشد این گیاه مناسب است. ترکیب ۲ تا ۳ قسمت خاک معمولی و خاک برگ همراه یک قسمت ماسه و یک قسمت کود حیوانی پوسیده. امروزه از ترکیب پیت ماس + کوکوپیت + پرلیت استفاده میشود باید بسیار سبک باشد و از تهویه خوبی برخوردار باشد تا از پوسیدگی ژوخه جلوگیری شود.

ازدیاد: افزایش این گیاه بیشتر با کشت بذر در اواخر مرداد و شهریور انجام میشود. همچنین با تقسیم بخش ژوخه‌ای قابل تکثیر است. درصد جوانه‌زنی بذرها کم است.  و بذرهایی با سن کمتر از یکسال بهتر هستند. (در ظروف در بسته در دمای ۳ درجه تا دو سال میتوان بذرها را نگهداری کرد). بذرها سیاه رنگ و به نسبت درشت هستند و در فاصله ۱ تا ۲ سانتی‌متری کشت میشوند. در بستری از ترکیب ماسه پیت خاکبرگ پوسیده و خاک معمولی با نسبتهای مساوی.

در دمای ۱۸ تا ۲۰ درجه و رطوبت نسبی ۱۰۰درصد و در تاریکی بذرها پس از ۳ تا ۴ هفته جوانه میزنند. خیساندن بذرها قبل از کاشت مفید است. پس از جوانه زنی نشاءها به محیط روشن با رطوبت نسبی ۷۰درصد منتقل میشوند.  پس از ۲ یا ۳ برگی شدن نشاءها آنها را به گلدانهای کوچک با ترکیب خاکی سبک منتقل میکنند. از این مرحله تغذیه با کود کامل هر دو یا سه هفته یکبار باید انجام شود. و به تدریج با بزرگتر شدن گیاه به مرور به گلدانهای بزرگتر منتقل میکنند.

در اواخر بهار گیاهان باید به اندازه کافی بزرگ شده‌باشند تا در گلدان نهایی (مثلا با دهانه ۱۹ یا ۲۰ سانتی‌متر) کاشته شوند.

در اواخر آبان سال گلدانها را به گلخانه‌ای انتقال میدهند که دمای آن بالای ۱۶ درجه نشود. تا گلدهی آغاز شود.

در کشت این گیاه باید توجه کرد که برآمدگی انتهای ساقه (ژوخه) در سطح خاک قرار گیرد چون کاشت عمیق آن موجب پوسیدگی میشود.

خلاصه مراحل کاشت:

مرداد سال یک » کاشت بذر و نگهداری تا مرحله دو و سه برگی شدن » اواخر بهار  سال دو » انتقال به گلدان اصلی و رسیدگیها » اواخر آبان  سال دو» دمای گلخانه کمتر از ۱۶ درجه » زمستان سال دو تا بهار سال سه » گلدهی

نکته: در زمستان میزان کوددهی کاهش می‌یابد ولی گیاه نباید از مواد غذایی محروم باشد.

پس از گلدهی: سیکلامن را پس از یک دوره خفتگی (شرایط گرم و خشک) که پس از سپری شدن دوره گل اعمال میشود (یعنی وقتی گلها تمام شد گیاه را در محیط گرم قرار داده و کمتر آبیاری میکنند) میتوان گیاه را برای گلدهی دوم نگهداری کرد. اما از مرغوبیت گلها کاسته خواهدشد. بنابراین از نظر اقتصادی نگهداری آن بیش از یک دوره مقرون به صرفه نیست.

در افزایش با تقسیم ژوخه، هر قسمت باید یک یا دو برگ داشته باشد. سپس قلمه‌ها در ماسه کشت میشوند اگر این عمل در دی ماه انجام شود طول مدت گلدهی از ۱۶ ماه به ۱۲ ماه کاهش می‌یابد.

مشکلات رایج:

- ریزش برگها: نشانه کم آبی یا خشک بودن محیط گیاه است. که باید رطوبت هوا را بالا برده و آبیاری به اندازه کافی باشد.

- ریزش جوانه گل: ناشی از دمای بالا، نور کم، آب کم یا کود بیش از حد است.

- تاخیر در گلدهی: ناشی از دمای بالا یا پایین، نور ناکافی، تغییرات میزان مواد غذایی، بزرگی بیش از حد گلدان و تفاوتهای ژنتیکی است.

- گلهای خیلی کوچک: ناشی از دمای بالا، کود زیاد، یا ژنتیک است.

- پژمردگی و نرمی گیاه: ناشی از خشکی، مقادیر زیاد نمک در خاک یا آب، دماهای بسیار بالا، نور کم یا بیماری های گیاهی است.

- رنگ پریدگی یا زردی برگها: ناشی از کمبود موادغذایی، pH بالا، شدت نور زیاد، خشکی خاک یا بیماریهای گیاهی است.

- طویل شدن دم برگها: ناشی از نور ناکافی است.

آفات و بیماریها:

این گیاه به کنه سیکلامن، تریپس، نماتد ریشه، قهوه‌ای شدن ژوخه و … حساس است.

سرخس

فوژر یا سرخس یا فرن

مشخصات: اسم علمی سرخس Nephrolepis exaltata ، از خانواده polypodiaceae می باشد. این جنس دارای ۳۰ گونه مختلف از سرخسها بوده که به سرعت به وسیله استولون توسعه می بیابند. گونه مذکور، بومی نواحی استوایی است و ارتفاع آن به حدود یک تا دومتر می رسد و گسترش بسیا زیادی دارد.سرخس گیاهی همیشه سبز است و هم به صورت گلدانی، هم به صورت آویزی استفاده می شود.

مراقبت: این گیاه به نور متوسط، حرارت معمولی، آبیاری متوسط تا زیاد، رطوبت هوای ۷۰-۹۰ درصد و خاک قلیایی احتیاج دارد.

کود: کود مورد نیاز این گیاه را می توان به میزان ۱ گرم در لیتر، هر هفته یکبار، از فرودین تا شهوریور، مصرف کرد.

خاک: خاک جنگلی و یا خاکبرگ، برای رشد سرخس مطلوب ومناسب است.

ازدیاد: سرخس را می توان به دو رورش تکثیر کرد. زمانی که گیاه ساقه های رونده ریشه زا تولید می کند در صورت تماس انتهای ساقه ها با خاک گیاهان کوچک بوجود می آیند که پس از ریشه دار شدن، با جدا کردن و پرورش آنها می توان گیاهان جدیدی تولید کرده این روش زمانی که گیاه در طول بهار و تابستان فعالی است عملی خواهد بود برای این روش گلدانهایی با قطر دهانه ۹ سانتیمتر، حاوی کمپوست بذر و قلمه یا کمپوست گلدانی مناسب خواهد بود. خاک را به اندازه کافی مرطوب کنید و دمای محیط را ۱۸ تا ۲۰ درجه سانتیگراد نگاهدارید. روش دیگر تکثیر سرخس، استفاده از هاگهای بوحود آمده در سطح زیرین برگها است. هاگها را روی یک صفحه کاغذ سفید جمع آوری کنید و در سینی بذر حاوی کمپوست بذر و قلمه، به شکل پراکنده روی سطح خاک بکارید. گلدان یا سینی بذر را با کیسه پلاستیکی شفاف بپوشانید و در دمای ۲۱ درجه سانتیگراد نگاهدارید. زمانی که سرخسها جوان تقریبا ۵/۲ سانتیمتر شدند، آنهار ا بیرون آورده و هر یک را در گلدانی با قطر دهانه ۶ سانتیمتر حاوی کمپوست گلدانی بکارید و زمانی که بزرگتر شدند. گلدانها را نیز بزرگتر کنید. گیاه را همیشه دور از تابش مستقیم خورشید بگذارید. بهتر است آبیاری از زیر انجام گیرد یعنی گلدان را در بشقابی قرا داده و آب را داخل بشقاب پر کنید. ضمنا گاهی گیاه را با یک سمپاش کوچک خیس نمایید.

سانسوریا

سانسوریا:


خواص بتانیکی: گیاهی است دارای ریزوم از خانواده لاله liliaceae
برگها: گیاهی برگ زینتی است و تنوع زیادی در اندازه برگ و رنگ برگ در این گیاه وجود دارد. برگها در سانسوریا ضخیم،مستقیم، سخت و شمشیر مانند می باشد. نوع ابلق آن محبوبیت بیشتری دارد.
گل: گل آن جذاب نبوده ولی بصورت معطر می باشد.
ساقه: ساقه در این گیاه وجود ندارد و برگها مستقیم از سطح خاک خارج می شود. ولی دارای ساقه زیرزمینی بنام ریزوم می باشد که برگها مستقیما از روی این ساقه های زیرزمینی خارج می شود و برای تکثیر از آنها استفاده می شود.
ریشه: بصورت زرد رنگ می باشد که از روی ریزوم منشعب می گردد.
شرایط نگهداری سانسوریا: این گیاه را می توان در شرایط مختلف نور آب و خاک پرورش داد.
این گیاه نسبت به شرایط نامساعد محیطی مقاوم بوده و در نقاط مختلف منزل می توان آنرا نگهداری کرد.در مناطقی که دارای سرمای زمستانه نمی باشد می توان این گیاه را در باغهای صخره ای کشت نمود.
دما: گیاهی است که در هوای گرم و در درجه حرارت 25-18 درجه سانتیگراد بهترین رشد را دارد ولی به دمای زیر صفر حساس می باشد.
نور: این گیاه عموما در محلهای روشن رشد خوبی دارد ولی در محلهای کم نور منازل نیز می توان این گیاه را نگهداری کرد.
آبیاری: این گیاه نسبت به بیماریهای قارچی حساس می باشد لذا بهتر است در آبیاری این گیاه دقت کنیم. در فصل زمستان چنانچه این گیاه در جای خنک نگهداری شود از دادن آب زیاد به آن خودداری کنید زیرا آب زیاد سبب پوسیدگی ریشه می شود ولی در فصل تابستان به آب بیشتری نیاز دارد.
خاک: این گیاه را می توان در اکثر خاکها پرورش داد. ولی بهترین رشد را در خاکهای شنی لومی دارد که ترکیب خاکی آن 2 قسمت خاکبرگ پوسیده و یک قسمت خاک لومی می باشد.
منبع:دنیای باغبانی/خانم مرتضوی

روش تکثیر:
1) قلمه برگ: برگها را به قسمتهایی به طول 10 سانتیمتر بریده ودر دمای 20-18 درجه بصورت عمودی در محیط کشت (ماسه) قرار می دهیم که ریشه و جوانه نابجا از محل بریده شده برگ ظاهر می گردد. بهتر است روی قلمه ها را با صفحه شیشه ای یا پلاستیک بپوشانیم که باعث زودتر ریشه دار شدن آنها می شود. این روش تکثیر بسیار راحت است ولی چنانچه از گونه هایی استفاده گردد که دارای حاشیه طلایی هستند گیاهان جدید ایجاد شده دارای حاشیه طلایی نیستند.
2) تقسیم بوته و جدا کردن ریزوم : تقسیم بوته در این گیاه در فصل بهار صورت می گیرد.زمانیکه ارتفاع برگها بلند شد و گلدان به صورت پر در آمد و ریزوم تمام گلدان را اشغال کرد گیاه پایه مادری را از گلدان خارج نموده و سپس با استفاده از چاقو یا قیچی باغبانی قسمت زیرزمینی گیاه را به چند قسمت تقسیم می کنیم. سپس هر دو یا سه گیاهچه را در یک گلدان جداگانه و با ترکیب خاکی مناسب کشت می کنیم. مزیت این روش در این است که در ارقام ابلق که دارای حاشیه طلایی می باشد گیاهان جدید نیز که ایجاد می گردند دارای حاشیه طلایی خواهند بود.
آفات و امراض:
1) در صورتیکه برگها بصورت رنگ پریده در آمده باشند و نقوش خود را از دست داده باشند علت آن کافی نبودن نور است و یا اینکه گیاه به تغذیه مصنوعی نیاز دارد که برای علاج گلدان را به محل روشن تر منتقل می کنند و از تغذیه مصنوعی استفاده می شود که 2 گرم ازت و 2 گرم فسفات و 2 گرم پتاس را در 1000 سی سی آب حل کرده و 3 هفته یکبار هر بار 100 سی سی می دهیم.
2) وجود زخمهای قهوه ای روی برگها: علت آبیاری بیش از اندازه بوده و برای علاج اجازه می دهیم سطح خاک خشک شود و سپس آبیاری را انجام می دهیم همچنین زهکش ته گلدان باید بررسی شود.
3) در صورتیکه برگها قهوه ای و خشک شود علت آن هوای گرم است یا اینکه گیاه تشنه است که گلدان را آبیاری کرده و ه محل خنک تر منتقل می کنیم.
4) در صورتیکه برگها بد شکل شده باشند و حاشیه آنها به صورت جویده شده در آید علت آن حشره آفت است و برای علاج هر دو هفته یکبار با سم حشره کش سم پاشی می کنیم.
5) در صورتیکه برگهای تازه ایجاد شده به حالت نرم و آبکی در آید و حالت افتادگی در آنها ایجاد گردد علت آن تغذیه بیش از اندازه است و علاج آن با توقف تغذیه انجام می شود و در پاییز و زمستان تغذیه صورت نگیرد.
6) وجود زخمهای پینه ای شکل و سفید رنگ روی برگ علت آن وجود حشره آفت است و علاج آن اینکه محل زخم را با پنبه آغشته به محلول سم پاک کرده و همچنین گیاه را با سم حشره کش سیستمیک یا نفوذی هر دو هفته یکبار سم پاشی می کنیم.
7) در صورتیکه حاشیه برگ دارای لکه های قهوه ای و خشک شده باشند علت تماس برگ با محل گرم است و باید محل گیاه را تغییر داد.
8) در صورت دیده شدن نقاط قهوه ای رنگ بر روی گیاه بصورت زنگ مانند علت استفاده بیش از اندازه از مواد براق کننده است و برای علاج با پارچه مرطوب سطح برگها را پاک می کنیم تا زمانی که علائم رفع شود.
9) در صورتیکه برگها سیاه رنگ شده باشند حالت آبکی در آمده باشند علت یخ زدگی در برگهاست و علاج آن در فصل سرد و در شبهای سرد گیاه را در نزدیک پنجره نگه نداریم.
10)در صورتیکه برگها از قسمت قاعده پوسیده شوند علت آبیاری زیاد است و خاک حالت باتلاقی پیدا می کند و برای علاج آبیاری را متوقف نموده و آبیاری بعدی را زمانی انجام می دهیم که سطح خاک خشک شده باشد و آبیاری با میزان کمتری انجام گیرد همچنین زه کش ته گلدان را بررسی نموده و در صورت گرفتگی اقدام به باز نمودن زه کش کنیم.

دیفن باخیا

مشخصات: اسم علمی این گیاه Dieffenbachia amoena ، از خانواده Araceae میباشد. این جنس دارای ۳۰ گونه مختلف از گیاهان همیشه سبز چند ساله است که برای برگهای زیبایش پرورش داده می شودند.گونه amoena بومی نواحی حاره امریکا می باشد و ارتفاع آن به ۶۰ تا ۱۲۰ سانتیمتر می رسد. برکهای این گیاه مستطیل شکل و سبز رنگ بوده و داری لکه های سفید و کرم است.

مراقبت: دیفن باخیا به نور متوسط، گرمای زیاد، خاک همیشه خیس، رطوبت هوای ۷۰ تا ۹۰ درصد خاک قلیایی تا کمی اسیدی احتیاج دارد.

کود: کود مورد نیاز این گیاه را می توان به میزان ۳۰ گرم در لیتر، هر هفته یکبار از فرودین تا آبان، مصرف کرد.

خاک: مخلوطی از سه قسمت خاک جنگلی و یک قسمت خاک معمولی برای دیفن باخیا مناسب است.

ازدیاد: دیفن باخیا از گیاهان سمی می باشد. بنابراین در امور تکثیر و جابجایی آن باید مراقبت کنید و از دستکش استفاده نمایید. تا از تماس با شیوه گیاه که سمی بوده و سوزش زیادی ایجادمی کند، جلوگیری کنید. از اواسط بهار تا اویل تابستان ، قلمه های انتهایی ساقه را به طول ۱۰ تا ۵/۱۲ سانتیمتر، با یک چاقوی تیز، ازگیاه مادری جدا کنید و برگهای پایینی قلمه را قطع نمایید. سپس در پودر هورمون ریشه زایی فرو برده و در گلدانی با قطردهانه ۹ تا ۱۱ سانتیمتر، حاوی کمپوست مخصوص بذر و قلمه قرار دهید و آنها را با کیسه پلاستیکی شفاف بپوشانید. تا زمان ریشه دهی که تا ۲ ماه طول می کشد، دما را ۲۲ تا ۲۴ درجه سانتیگراد، نگاه دارید. لازم است گاهی کیسه رابردارید تا هوادهی انجام شود و از انتشار آلودگیهای قارچی جلوگیری به عمل آید. زمانی که ریشه دهی انجام شد، کیسه را برداشته و تغذیه مصنوعی را آغاز کنید. پس از رشد کافی قلمه، آن را به گلدانی با قطردهانه ۱۳ سانتیمتر، حاوی کمپوست گلدانی، منتقل نمایید.

عوارض و درمان: اگر دیفن باخیا، بیش از اندازه رشد کرده و دارای ساقه های بلند، محکم و بدون برگ شده باشد، می توانید با روش تقسیم ساقه هم، این گیاه را تکثیر کنید. اگر مشاهده کردید که برگها دیفن باخیا زرد شده و زیر آنها تار عنکبوت بسته است، مطمئنا کنه قرمز به آن آسیب رسانده، بنابراین هر دو هفته یکبار باسم کنه کش سم پاشی کنید. برگهای گیاه دراثر هوای خشک و گرم، خشکیده شده و سقوط می کنند. لکه های سوخته روی برگها نیز در اثر غبار پاشی در آفتاب مستقیم حادث می شود. همچنین در هوای سرد و مرطوب، قارچ بوتری تیس می تواند فعالیت کرده و برگ و ساقه ها را بپوساند. برای مقابله با این عارضه، گیاه را در دمای ۱۶ درجه سانتیگراد نگهدارید و غبار پاشی را کم کنید و با سم قارچ کش، سمپاشی نمایید. برگهای رنگ پریده و متمایل به سفید، نشانه این است که یا نور زیاد است و یا گیاه به تغذیه مصنوعی احتیاج دارد. اگر دیدید، برگهای پایینی گیاه دیفن باخیا زرد شده و لکه های قهوه ای در حاشیه آنها، مشاهده می گردد، حتما آبیاری بیش از اندازه بوده است. هوای سرد نیز می تواند باعث رنگ پریدگی و سقوط برگها شود.

حسن یوسف

 

حسن یوسف

مشخصات: اسم علمی یوسف Coleus blumei ،از خانوده Labiatae می باشد. این جنس داری ۱۵۰ گونه از گیاهان همیشه سبز چند ساله یا دائمی است. این گونه بومی جاوا بوده ارتفاع آن به بیش از ۴۰ سانتی متر و گسترش آن نیز به بیش از ۲۵ سانتی متر می رسد این گیاه گرچه دائمی است ولی هنگام فصول سرد اگر خارج از گلخانه یا آپارتمان نگاه داری شوند از بین خواهند رفت. برگهای زیبایی ان به رنگهای مخلوط قرمز، سفید ، سبز، زرد و قهوه ای دیده می شود برای این که یک گیاه بوته ای از این گونه به دست آوریم. گلهای کوچک و آبی رنگ آن را باید هنگام ظهور پنسمان یا قطع کرد. این گونه دارای واریته های بسیاری است که هر کدام دارای برگهایی به رنگها یا مخلوطی از رنگهای مختلف می باشد.

مراقبت: حسن یوسف به نور زیاد، گرمای زیاد، آبیاری فراوان، رطوبت هوای ۵۰ تا ۷۰ درصد و خاک قلیایی احتیاج دارد.

کود: کود مورد نیاز حسن یوسف را می توان به میزان، ۳ گرم در لیتر، هر دو هفته یکبار، از فروردین تا مهر ماه، مورد استفاده قرار داد.

خاک: مخلوطی از خاک باغچه، خاکبرگ و ماسه، خاک مناسب رشد این گیاه است.

ازدیاد: گیاه حسن یوسف با دو روش قلم زدن مستقیم ریشه دهی در آب ، تکثیر می شود. از اواسط تابسان تا اواخر پاییز ، قلمه های انتهایی ساقه را به اندازه ۵ تا ۸ سانتیمتر ، به آرامی جدا کنید، ساقه های نازک و گوشتی قلمه را فشار ندهید. می توانید از پودر هورمون ریشه زایی استفاده کنید، اگرچه خیلی هم لازم نیست. سپس قلمه ها را در گلدانی با قطر دهانه ۹ سانتیمتر، حاوی کمپوست گلدانی قرار دهید . در دمای ۱۸ تا ۲۰ درجه سانتیگراد و نور مناسب نگاه دارید.مراقب باشید که هرگز خاک گلدان خشک نشود. قلمه ها بعد از ۱۰ تا ۱۴ روز از تابش مستقیم خورشید قرار دهید. زمانی که قلمه ها ریشه داد آنها را بیرون آورده و در گلدانی با قطر دهانه ۹ سانتیمتر حاوی کمپوست با پایه پیت قرا دهید. باید دقت کنید که ریشه ها شکسته یا کنده نشود.

پوتوس ابلق

ـ نام علمی: Scindapsus areereus

این گیاه زینتی هم جزو خانواده آراسه می‌باشد. سریع‌الرشد و ارزان قیمت و کم توقع می‌باشد، رنگ برگ‌ها از سبز تا سبز ابلق با مخلوطی از رنگ‌های زرد و زرد تند و سفید کرمی است، شاخه‌های بالارونده و آویزان آن در منازل تا حدود ۵ متر می‌رسد که با هدایت و ثابت نمودن آنها بدنه دیوارهای اتاق را تزئین می‌‌نماید، رطوبت کم محیط را تحمل و تکثیر آن ساده می‌باشد.

ـ نیازها:

این گیاه نیم سایه را ترجیح می‌دهد، نژادهای ابلق رنگ متنوع خود را در سایه از دست می‌دهد. در زمستان درجه حرارت دلخواه ۱۶ درجه و در تابستان زیر ۲۴ درجه می‌باشد. در تابستان هر ۵ - ۴روز و در زمستان هر ۸ - ۷ روز آبیاری شود. زهکش گلدان را مرتباً بازدید نمائید. هر ماه یک‌بار توسط کودهای مایع یا جامد محلول در آب تغذیه می‌شود. خاک لیمونی مناسب است.

ـ ازدیاد:

ریشه‌دار نمودن قلمه‌ها‌ی ساقه در بهار در شن و پیت در دمای ۲۱ درجه سانتی‌گراد. گیاه دارای ریشه هوائی است که قادر به رشد درون خزه قیم است، در هنگام تعویض گلدان قیم را درون گلدان جدید نگهداشته و سپس گیاه را از گلدان قدیم خارج و در کنار قیم قرار دهید، خاک جدید اضافه نموده و با فشار دست آنها را متراکم نمائید، گیاه را با نخ به قیم وصل و گره بزنید، آب آبیاری را با ملایمت از روی خزه‌ها عبور دهید تا محیط مناسبی برای ریشه‌های هوائی فراهم گردد.

ـ بیماری‌هاو کمبودها:

۱. برگ‌ها سبز کم‌رنگ هستند: نور کم است، گیاه را به محل روشن‌تری با نور غیر‌مستقیم منتقل نمائید.

۲. حاشیه برگ‌ها سیاه و نقاط قهوه‌ای روی آنها ظاهر می‌شود: آبیاری بیش از اندازه بوده و باید زهکش را کنترل نمائیم.

۳. نقاط زنگ مانند بروی برگ‌ها مشاهده می‌شود: ازعوارض مواد براق‌کننده برگ‌هاست باید برگ‌ها را با پارچه مرطوب تمیز کنیم.

۴. رشد گیاه کند است و فاصله بین برگ‌ها زیاد می‌باشد: احتیاج به تغذیه مصنوعی دارد باید هر ماه یک‌بار تغذیه گیاه صورت گیرد.

بگونیا

بگونیا برگی یا رکس

مشخصات: اسم علمی بگونیا برگی Begonia rex و از خانواده Begoniaceae می باشد. جنس بگونیا دارای ۹۰۰ گونه مختلف از گیاهان چند ساله همیشه سبز علفی و گیاهان خزان کننده است که برای برگ ها و گل های زیبایشان پرورش داده می شودند. گونه های مختلف این جنس از گیاهانی به طول چند سانتیمتر تا گونه هایی به طول ۳ متر تشکیل یافته است. تعدادی از گونه ها نیز به صورت بالا رونده می باشند. بگونیا گیاهی است تک پایه یعنی گلهای نر و ماده بر روی یک گیاه قرار دارند. گل های نر ، معمولا زیبا هستند و گلهای ماده را با تخمدان بال دارش می توان به آسانی تشخیص داد بونیا برگی بومی آسام است و درای ریزوم گوشتی می باشد. ارتفاع آن به ۳۰ سانتی متر و گسترش آن به ۴۵ سانتی متر می رسد. این گونه را به خاطر برگهای زیبایش پرورش می دهند. این گیاه برگهای سبز تیره و چروکیده ای دارد که در نزدیکی لبه برگی نقره ای رنگ می شود. گاهی رنگ های دیگری مانند قرمز، کرم یا ارغوانی در سطح برگ دیده می شوند. گلهای آن معمولا ارغوانی کم رنگ وبه قطر یک سانتی متر هستند که در تابستان ظاهر می شوند و فاقد زیبایی می باشند و باید از گیاه جدا گردند.

مراقبت: گیاه رکس به نور متوسط، دمای معمولی خاک همیشه مرطوب رطوبت هوای متوسط تا زیاد یعنی ۵ تا ۹۰ درصد و خاک کمی اسیدی احتیاج دارد.

کود: کود مورد نیاز بگونیا رکس را می توان به میزان ۱ گرم در لیتر، هر هفته یک بار، از فروردین تا آبان ماه، مورد استفاده قرا داد.

خاک: مخلوطی از تورب، خاک برگ نرم و ماسه به نسبت مساوی، برای رشد این گیاه مناسب است.

ازدیاد: بگونیای رکس را می توانید با استفاده از یک روش مخصوص و غیر معمول تکثیر کنید. بهار و تابستان بهترین زمان برای تکثیر این گیاه است. یک برگ بالغ را که خیلی هم پیر نباشد، انتخاب کنید و با استفاده از یک چاقی تیزکه به بافت برگ صدمه نرساند و آن را له نکند، برگ را به بخشهای منظم در قالب طبیعی آن ببرید. سپس قطعات برگ را به آرامی و با دقت بردارید و از سطح پشتی برگ و میان رگبرگهای اصلی، در پودر هورمون ریشه زایی فرو ببرید و روی سطح کمپوست مخصوص بذر و قلمه، در داخل سینی بذر، بخوابانید و به آرامی روی سطح خاک فشار دهید. سپس روی تکه های برگ را با کیسه پلاستیکی بپوشانید و در دمای حدود ۲۱ درجه سانتیگراد نگاه دارید زمانی که گیاهچه های کوچک به وجود آمدند و به طول۵/۲ سانتیمتر رسیدند، کیسه پلاستیکی را بردارید و هر کدام را در گلدانی با قطر دهانه ۹ سانتیمتر حاوی کمپوست گلدانی با پایه پیت بکارید. باید مرتبا زیر پوشش پلاستیکی بررسی شود تا اگر برگها دچار فساد و پوسیدگی شده بود، بیرون آورده و با قارچ‌کش سمپاشی صورت بگیرد.

عوارض و درمان: اگر لکه های خاکستری متمایل به قهوه ای روی برگها مشاهده کردید، باید گیاه را با قارچ کش طبق دستور سمپاشی کنید و گلدان را به محل خشک و اکسیژن ببرید. ممکن است گازهای داخل آشپزخانه این عارضه را ایجاد کرده باشد. تغذیه مصنوعی و تعویض گلدان با یک درجه بزرگتر می تواند جلوی به وجود آمدن برگهای جدید کوچک و کم رشد را بگیرد. افتادن برگها در زمستان نتیجه هوای سرد است گلدان را به محل گرمتری حدد ۱۳ درجه سانتیگراد منتقل کنید مشکل رفع می شود.

قارچهای بیماری زایی به اسم سفیدک میتواند روی برگها لکهای پودری سفید ایجاد کنددر این صورت با سموم قارچکش گیاه را سمپاشی کنید و گلدان بگونیا را به محل با هوای خشک و اکسیژن دار ببرید . اگر تارهای عنکبوتی زیر برگها مشاهده گردید و با برگهای جدید کمرنگ مواجه شدید، می توانید با یک سم کنه کش هر چهار ده روز یک بار گیاه را سمپاشی کنید صورتی که برگها لوله شد و حاشیه آنها خشک و چروکیده است، حتما از تشنگی رنج می برد فورا آن را آبیاری کرده و به محل سردتری که زیر ۱۸ درجه سانتیگراد باشد منتقل کنید.اگر برگهای بگونیا حالت موازییکی پیدا کرد و لکه های زردی روی ان به وجود آمد و لوله ای و بد شکل شد، باید گیاه را از گدان خارج کنید تا به گیاهان دیگر سرایت نکند زیرا عامل این مشکل ویروسی است و راه چاره ای ندارد. همچنین رنگ پریدگی برگها و ریزش آنها و غده ای شدن ریشه ها که در نتیجه فعالیت نماید می باشد و سیاه شدن و پوسیده شدن ریشه ها که در نتیجه فعالیت قارچهای بیماری زا است به راحتی درمان پذیر نیست ومعالجه آنها مقرون به صرفه نمی باشد آبیاری زیاد از حد و سردی هوای محیط به طور همزمان باعث پوسیدگی ساقه و یقه گیاه شده و آن را از بین می برد.

برگ انجیری

برگ انجیری با نام علمی Monstera deliciosa به خانواده Araceae تعلق دارد. این گیاه، یک پیچ خزنده بومی جنگلهای بارانی جنوب مکزیک تا جنوب کلمبیا است. این گیاه گاهی مانسترا و همچنین فیلودندرون نیز خوانده می‌شود. همچنین انواع فیلودندرون با برگهای پهن و بریدگیهای عمیق، با نام برگ انجیری شناخته می‌شوند. اگرچه این عمل اشتباه است اما خوشبختانه بسیاری از نیازهای این گیاهان (فیلودندرون‌ها و برگ انجیری)شبیه به یکدیگر است. برای تمامی آنها هوایی گرم و مرطوب مناسب است و در برابر طیف وسیعی از تغییرات دما انعطاف دارند و تمامی آنها ریشه های هوایی دارند که اگر خزه مرطوب در دسترس آنان باشد به خوبی رشد خواهند کرد.

 

برگ انجیری در موطن خود می‌تواند تا 20 متر نیز رشد کند و برگهایی با طول 90-25 سانتیمتر و عرض 75-25 سانتیمتر داشته باشد. تعداد شکاف موجود در برگهای جوان در مقایسه با برگهای مسن کمتر و عمق شکافها نیز کمتر است. همچنین شکل شکافها و عمق انان در گونه‌ها و نمونه‌های مختلف این گیاه با یکدیگر متفاوت است.البته در مورد گیاهان گلدانی ممکن است بر اثر رفت و آمد و برخورد افراد یا اشیا به برگهای گیاه ، آنان بدشکل شوند که می‌بایست مکان گیاه را تغییر داد. از دیگر اسامی انگلیسی این گیاه می‌توان به این موارد اشاره کرد:Ceriman, Cheese Plant,Fruit Salad Plant,Monster Fruit, Monsterio Delicio, Monstereo, Mexican Breadfruit, Split-leaf philodendron, Locust, Wild honey, Windowleaf,Balazo

برگ انجیری در محیط طبیعی رشد خود به دیگر درختان وابسته است زیرا ریشه  های هوایی آن رطوبت و مواد غذایی را از درختان دیگر تهیه می‌کند بنابراین زمانی که به عنوان گیاه گلدانی وآپارتمانی قصد نگهداری آن را دارید حتما باید به فکر تهیه قیم پوشیده از خزه نیز برای این گیاه باشید و ریشه های هوایی این گیاه را هرگز قطع نکنید و برای تقویت هر چه بیشتر ساقه‌ها، ریشه‌های هوایی را به داخل خزه‌ها هدایت کنید. ریشه‌های هوایی این گیاه در مناطقی که گیاه بومی آنجا است همانند مکزیک آنچنان بزرگ و قوی هستند که از آنان در بافت و تهیه سبدهای چوبی استفاده می شود. این گیاه زمانی که به صورت گلدانی نگهداری می‌شود بعید است که میوه دهد به هر حال میوه این گیاه قابل استفاده است  امامیوه سبز و نارس آن به دلیل وجود اسید اگسالیک گلو را آزار خواهد داد که با رسیدن میوه میزان این اسید کاهش می‌یابد. همچنین شیره برگها و ساقه این گیاه در برخی افراد حساسیت پوستی ایجاد می‌کند.

آبیاری: در فاصله بین دو آبیاری سطح خاک گلدان خشک شود. یعنی در تابستان هفته‌ای یک مرتبه و در زمستان هر دو هفته یکبار به این گیاه آب دهید. آبیاری بیش از اندازه موجب زرد و قهوه‌ای رنگ شدن برگهای موجود در قسمت پایین گیاه می‌شود. زمانی که هوا گرم است با عمل غبارپاشی برگها به میزان هفته‌ای 3-2 مرتبه رطوبت محیط را افزایش دهید. اما این عمل را زمانی که نور مستقیم آفتاب وجود دارد انجام ندهید زیرا موجب ایجاد لکه‌های قهوه‌ای رنگ بر روی برگها می‌شود. همچنین زمانی که آبیاری کمتر از میزان نیاز گیاه است نوک برگهای گیاه قهوه ای و سوخته می‌شود و پهنه برگ نیز خشک و چروکیده می‌شود که به سرعت نسبت به آبیاری گیاه اقدام نمایید.

دما:بهترین رشد را در دمای 30-20 درجه سانتیگراد انجام می‌دهد و هر مقدار دما افزایش یابد به نور و رطوبت بیشتری نیاز دارد. بنابراین با اگر تابستان گرمی دارید این گیاه را هفته‌ای 3-2 بار غبار پاشی کنید. رشد این گیاه در دمای زیر 10 درجه موقف می‌شود و با سرد شدن هوای محیط لکه‌های سیاهی بر روی برگها تشکیل می‌شود که تنها راه حل گرم کردن محیط می‌باشد.

نور: محیطی با نور غیر مستقیم و نیم سایه نیم آفتاب برای این گیاه مناسب است و نور آفتاب نباید مستقیم به این گیاه بتابد.

خاک: خاک سبک لیمونی برای این گیاه مناسب است. در صورت کمبود مواد غذایی برگهای جدید ریز و رنگ پریده می‌شوند.برای تغذیه مصنوعی در صورت نیاز می‌توان از کودهای مخصوص گیاهان زینتی هر یک ماه یک بار استفاده کرد. با شروع فصل رشد بهتر است تا گلدان این گیاه را عوض کرده و از مخلوط خاک تازه استفاده کنید.

تکثیر: در فصل بهار از قلمه‌های ساقه که سه گره دارند استفاده کنید . این قلمه ها در بستر کاشت خاکی بسیار سبک (همانند سه قسمت تورب و یک قسمت ماسه) دمای 25-23 درجه سانتیگراد به همراه رطوبت محیط در حد اشباع ریشه خواهد داد. قلمه ها را باید به شکل افقی در بستر ریشه‌زایی قرار داد. از تنه‌جوشها و پاجوشهای با و بدون ریشه نیز می‌توان برای تکثیر این گیاه استفاده کرد.

آفات: در فضای باز معمولا این گیاه را آفت خاصی مورد حمله قرار نمی‌دهد اما در فضای بسته می‌توان کنه تار عنکبوتی ،شپشک و شپشک آرد آلود را گاهی مشاهده کرد. در اثر وجود کنه تارعنکبوتی برگها رنگ پریده می‌شوند و در سطح زیرین آنان تار عنکبوت مشاهده می‌شود و بعد از مدتی برگها زرد می‌شوند و می‌ریزند.برای مبارزه از سموم کنه‌کش سیستماتیک باید استفاده شود. شپشکهای جوان از گیاه تغذیه می‌کنند و پوسته باقیمانده از شپشکهای بالغ باعث ایجاد منظره‌ای پر از لکه‌های ریز و قهوه‌ای رنگ بر روی شاخسار گیاه بخصوص سطح زیر برگ ایجاد می‌کند. شپشکها موجب ضعیف شدن کلی گیاه و زرد شدن برگها و در نهایت ریزش آنان می‌شود. آنها همچنین ماده‌ای ترشح می‌کنند که عسلک نامیده می‌شود که بعد از مدتی ممکن است با قارچ پوشانده شوند. از جمله بیماریهای این گیاه نیز می توان به لکه برگی، آنتراکنوز،  و پوسیدگی ریشه اشاره کرد. لکه برگی توسط دو عامل قارچ و باکتری ایجاد می‌شود. لکه‌های قهوه‌ای یا سیاه رنگ با حاشیه‌های آبدار یا زرد رنگ بر روی برگها ایجاد می‌شوند.برگهای آلوده را حذف کنید و از خیس شدن برگسار در طی آبیاری جلوگیری کنید و در صورت لزوم می‌توان از سموم قارچکش استفاده کرد. پوسیدگی ریشه توسط قارچ پیتیوم ایجاد می‌شود که خیس و  غرقاب ماندن خاک و عدم زهکش خوب بستر از جمله عوامل تشدید کننده این بیماری هستند.

 

 

آگلونما

 

خانواده: Arasaceae

ـ نام علمی: Aglaonema treubii

گیاهی است از خانواده آراسه با برگ‌های ابلق خود گیاه بسیار زیبائی است، ساقه‌ها کوتاه و برگ‌های بیرون آمده از غلاف، نیزه‌ای شکل و خم شده به طرف پائین با طول ۱۲ تا ۱۵ سانتی‌متر مقاومت خوبی در برابر سایه و خشکی دارند.

ـ نیازها:

به نور کافی احتیاج دارد از آفتاب مستقیم بیزار است و تقریباً در همه جای آپارتمان که مقداری نور طبیعی داشته باشد می‌ماند. در زمستان باید در داخل خانه نگهداری شود و تا ۱۰ درجه سانتی‌گراد را نیز تحمل می‌کند. اجازه دهید در بین دو آبیاری سطح خاک گلدان خشک شود زیرا آب زیادی باعث پوسیدگی می‌شود. مانند دیفن باخیا به خاک برگ نیاز دارد.

ـ ازدیاد:

مانند دیفن باخیا تکثیر می‌شود یعنی هم می‌توان ساقه بدون برگ را به صورت افقی در ماسه کاشت یا قلمه برگ‌دار را کاشت یا از جوانه‌هائی که از خاک خارج می‌شوند استفاده کرد. اگر برگ‌ها خیلی آویزان هستند برگ‌ها را دسته کرده و چند روز درون روزنامه پیچیده تا برگ‌ها شکل ایستاده به خود بگیرند.